Voordat het doek opgaat

"Ik wil dat mensen binnenkomen en denken: ik ben thuis."

Voor Sietse begint de dag al vroeg. In de portiersloge brengt de 73-jarige portier het gebouw tot leven. De schermen gaan aan en het programma voor de dag wordt opgesteld. Welke artiesten worden verwacht, hoeveel technici, zijn de locaties voorbereid: de Grote-, Midden- en Bovenzaal en natuurlijk de kleedkamers. "Die maak ik altijd extra gezellig," zegt hij. "Ik wil dat mensen binnenkomen en denken: ik ben thuis."

Soms zijn het de onverwachte momenten die blijven hangen. Zoals een artiest die zijn kleedkamer maar niet kon vinden. "Ik kwam hem overal tegen, met zijn koertje," lacht Petra. In
de portiersloge hangt een brief van Bert Visscher, een ode aan al die jaren gastvrijheid. "Het zijn juist die kleine dingen die het werk bijzonder maken." 

Intussen staat Petra al bij de deur om leveranciers te ontvangen. Daarna loopt ze haar ronde achter de schermen. Is het schoon, ligt alles op zijn plek? "Ik zorg dat alles in orde is, zodat artiesten en technici goed aankomen." Ze is, net als Sietse, een vast aanspreekpunt voor iedereen die binnenkomt, en daarmee cruciaal voor een soepele voorbereiding. "Technici moeten snel aan de slag kunnen om de voorstelling voor te bereiden."

De portiers werken met verschillende generaties door elkaar. Petra wordt vaak ingeschakeld voor facilitaire zaken, terwijl Sietse juist een lange ervaring meebrengt. Wat ze delen, is
dezelfde houding: open, behulpzaam en aanwezig, met gastvrijheid hoog in het vaandel.. "We leren van elkaar," zegt Petra. "Elke dag weer."

Artiesten komen binnen met hun hoofd vol teksten en spanning. Vaak komen ze van ver, en wanneer je dan op hoog niveau moet presteren, maken kleine dingen het verschil. Dat begint al bij een warme begroeting. "Ze moeten optreden – het is hun werk," zegt Sietse, "dan wil je dat ze zich goed voelen." In twaalf jaar tijd zag hij ze allemaal langskomen: van Willeke Alberti tot Jandino Asporaat en Hans Klok.