De Moedermonologen
De Moedermonologen biedt een scherpe, grappige en ontroerende blik op het moederschap – en alles wat daarbij komt kijken. Van schuldgevoel tot woede, van twijfels tot diepe liefde. In een regie van Malou Gorter (bekend van Oogappels en De Joodse Raad) worden per avond twaalf monologen opgevoerd door drie actrices. Elke voorstelling is anders, met gastacteurs zoals Tatum Dagelet, Margôt Ros en Nadja Hüpscher.
Renate en Jennifer vertellen in hun interview over het echte leven van moeders: de chaos, de liefde en de momenten waarop je denkt dat je faalt, maar eigenlijk alles goed doet.
Waarom wilden we dit eigenlijk maken?
Renate: Nou Jen, ik dacht: zullen we elkaar eens interviewen. Mensen willen ons ook leren kennen, toch?
Jennifer: Denk je? Twee moeders die al blij zijn als ze vandaag hun shirt niet binnenstebuiten aan hebben?
Renate: Dat is waar – ik heb het net nog gecheckt. Maar goed: De Moedermonologen. Waarom wilden we dit eigenlijk maken?
Jennifer: Omdat we erachter kwamen dat we nog nooit eerlijk tegen elkaar hadden gezegd hoe zwaar we het vonden…
Renate: Ja! Dat is precies waarom. Wij dachten: als wij dit niet durven zeggen, zijn er vast meer vrouwen die lijden in stilte..
Jennifer: En omdat we allebei dachten: als we het niet opschrijven, ontploffen we. Jij met je lijstjes en ik met mijn schuldgevoelens.
Renate: Ik hou van lijstjes. Mijn lijstjes hebben lijstjes. Ik heb ook een lijstje met redenen waarom jij schuldgevoelens hebt.
Jennifer: Die hoef je niet te delen, dank je. Maar echt: we kwamen erachter dat moeders allemaal tegen dezelfde dingen aanlopen. Dat we allemaal denken dat we falen. Alleen instagramt niemand het.
Renate: Dat is het! Instagrammoeders bestaan niet. Die zijn een hologram. Waarschijnlijk gecreëerd door mensen zonder kinderen.
Jennifer: Of door kinderen zelf, als wraak.
Renate: Maar dat herkenbare – dat wilden we vangen in de voorstelling. De momenten waarop je denkt: “Ik ben een liefdevolle, geduldige moeder.” En vijf minuten later: “Ik heb geen idee wat ik aan het doen ben.”
Over eerlijkheid
Renate: Wat ik mooi vind aan theater is dat je eindelijk eerlijk mag zijn. In het echte leven zeg je: “Oh, gaat prima hoor!” terwijl je drie uur hebt gehuild omdat je kind zijn boterham ‘te vierkant’ vond.
Jennifer: In het theater mogen we zeggen: “Het gaat níet prima!” En dan lacht iedereen omdat ze het herkennen. Dat vind ik zo’n opluchting.
Renate: En het is niet alleen klagen. We vieren het moederschap ook.
Jennifer: Ja, we zeggen eigenlijk: het is zwaar, maar het is onze chaos. Onze liefde. Onze idioterie.
Over elkaar
Renate: Wat vind jij het grappigste aan mij als moeder?
Jennifer: Dat jij alles probeert te organiseren en dat het vervolgens toch misgaat.
Renate: Dat is geen grap, dat is mijn dagelijks leven.
Jennifer: Maar het is prachtig. Je blijft optimistisch. Jij bent de moeder die denkt: als ik gewoon een goed systeem heb, dan komt het goed. En jij?
Renate: Wat ik het grappigste vind aan jou? Dat jij altijd zegt dat je ‘rustig blijft’. En dat ik dan zie hoe je dat probeert terwijl je ogen vuur spuwen zoals een draak uit Game of Thrones.
Jennifer: Ik ben een zachtaardige draak. Een draak met grenzen.
Over herkenning
Jennifer: Wat ik mooi vind, is dat vrouwen na de voorstelling vaak zeggen: “Oh gelukkig, ik dacht dat ik de enige was.”
Renate: Alsof er ergens een toets bestaat voor ‘goede moeder’, met puntenaftrek voor elke keer dat je het ontbijt ‘per ongeluk’ chips laat zijn.
Jennifer: Eén keer! En het was een zware ochtend.
Renate: Ik oordeel niet. Ik vraag alleen of het paprika of naturel was.
Jennifer: Paprika. Dat telt als groente.
Over de voorstelling zelf
Renate: Wat hopen we dat mensen meekrijgen?
Jennifer: Dat je als moeder niet perfect hoeft te zijn. Dat we allemaal maar wat doen, en dat dat uiteindelijk genoeg is.
Renate: En dat je erom mag lachen. Hardop mag lachen. Want soms is dat het enige wat je nog hebt na een nacht van drie uur slaap.
Jennifer: Ja. Lachen is het nieuwe slapen.
Renate: Dat is een fantastische titel voor een vervolgshow.
Jennifer: De Moedermonologen 2: Lachen is het nieuwe slapen.
Sot
Renate: Maar echt, ik ben trots dat we dit maken. Niet omdat we de waarheid in pacht hebben—
Jennifer: Zeker niet.
Renate: —maar omdat we gewoon eerlijk durven te zijn. En omdat al die moeders in de zaal denken: Oh, gelukkig. Het ligt niet aan mij.
Jennifer: En soms denken ze: Ha! Ik ben nóg normaler dan die drie op het podium!
Renate: Dan hebben we ons werk goed gedaan.
